Nawigacja

Aktualności

Otwarcie wystawy „TU rodziła się opozycja” – Gorzów Wielkopolski, 30 sierpnia 2021

W poniedziałek, 30 sierpnia, o godzinie 17:00 w Gorzowie Wielkopolskim przed Lubuskim Urzędem Wojewódzkim (ul. Jagiellończyka 8) otworzyliśmy wystawę „TU rodziła się opozycja”.

Ekspozycja została przygotowana przez Instytut Pamięci Narodowej z okazji 45. rocznicy protestów robotniczych w czerwcu 1976 r. w Radomiu, Ursusie i Płocku. Składa się z pięciu ekspozytorów (modułów): trzy poświęcone są wydarzeniom ogólnopolskim, dwa regionalnym. Na otwarciu Oddział IPN w Szczecinie reprezentowali dr Sebastian Kaniewski, naczelnik Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej, i dr Zofia Fenrych, autorka regionalnej części wystawy.

Obecni byli również przedstawiciele władz samorządowych: Eugeniusz Kurzawski, sekretarz miasta Gorzowa Wielkopolskiego, i Karol Zieleński, dyrektor gabinetu Wojewody Lubuskiego.

Poprzednio z ekspozycją mogli zapoznać mieszkańcy Gryfina i Koszalina. Wystawa pozostanie w Gorzowie Wielkopolskim do 8 września.

Kontekst historyczny

W czerwcu 1976 r. władze komunistyczne zapowiedziały podwyżki cen, obejmujące podstawowe artykuły spożywcze. Spauperyzowane społeczeństwo odpowiedziało 25 czerwca, gdy zastrajkowało 97 zakładów pracy. W Radomiu, Ursusie i Płocku robotnicy wyszli na ulice. W pracownicy zakładów Ursus rozkręcili tory i uniemożliwili ich szybką naprawę wepchniętą w wyrwę lokomotywą. Setki uczestników protestów było bitych, aresztowanych lub skazanych na więzienie, a ponad 1500 zwolnionych z pracy. W wyniku pobicia przez Milicję Obywatelską zmarł kilka dni później przypadkowy przechodzień Jan Brożyna, a w połowie sierpnia zmarł w wyniku pobicia przez Służbę Bezpieczeństwa ks. Roman Kotlarz. Do najgwałtowniejszych starć z MO i ZOMO doszło w Radomiu, gdzie protestujący podpalili budynek Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Szacuje się, że w czerwcu 1976 r. w różnych formach sprzeciwu wobec działań władz uczestniczyło w sumie około 80 tys. osób. Najwięcej w Radomiu – blisko 21 tys. oraz Ursusie – ponad 14 tys.

Represje, które spadły na protestujących i dotknęły ich bliskich, zrodziły spontaniczne akcje pomocy materialnej, medycznej i prawnej. Pomoc represjonowanym robotnikom, którą natychmiast rozpoczęła 1 Warszawska Drużyna Harcerska im. Romualda Traugutta zaowocowała powstaniem Komitetu Obrony Robotników, pierwszej jawnej organizacji opozycyjnej w PRL.

Po niej zaczęły się formować kolejne ośrodki opozycji demokratycznej: Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela, Wolne Związki Zawodowe, Studenckie Komitety Solidarności, Konfederacja Polski Niepodległej, Ruch Młodej Polski. Powstawały też organizacje o znaczeniu regionalnym, jak np. w Krakowie Chrześcijańska Wspólnota Ludzi Pracy, Instytut Katyński, Akcja na rzecz Niepodległości czy Prywatna Inicjatywa Krakowska, a także instytucje samokształceniowe, jak Uniwersytet Latający czy Towarzystwo Kursów Naukowych. Narodził się również drugi obieg wydawniczy, który naruszał komunistyczny monopol informacyjny.

Jawna opozycja nie miała charakteru masowego, ale bez niej niemożliwy byłby zryw Sierpnia ’80 – to z jej doświadczeń korzystała „Solidarność”.

Plakat zapowiadający wystawę

 

do góry