Instytut Pamięci Narodowej - Szczecin

Forma zawierająca obraz i tekst w Polsce pojawiła się w okresie międzywojennym. Po wojnie „historie obrazkowe” powróciły ale na krótko. Stalinowska ortodoksja uznawała te dziedzinę sztuki za wytwór „zgniłego kapitalizmu”. Twórcy publikowanych komiksów – choć ideologicznie pryncypialni, zostali zmuszeni do samokrytyki a ich dzieła nagle zniknęły z łam pism. Wraz z przełomem „Października” komiks powrócił jako „kolorowe zeszyty”, choć początkowo barwnych stron było niewiele. Decydenci zauważyli, że bawiąc, można uczyć pożądanych przez nich wartości. Tak jak, jak w przypadku innych dziedzin, komiks także podlegał cenzurze. Jego bohaterowie meandrowali między odgórnymi nakazami a wizją twórców. Tymczasem komiks wyróżniał Polskę spośród innych państw bloku komunistycznego. Powstały liczne serie, nakłady poszczególnych tomów osiągały zawrotne wartości. Rysunkowi bohaterowie na stałe przeszli do historii kultury popularnej. Nie tylko polskiej.

O komiksie w PRL będa rozmawiali dr Paweł Miedziński (Oddziałowe Biuro Badań Historycznych IPN Szczecin) oraz Jakub Wojewoda (Oddziałowe Biuro Edukacji Narodowej IPN Szczecin)