English version
Najpierw w południe pod bramą Stoczni Szczecińskiej spotkali się, by złożyć hołd zabitym w tych tragicznych wydarzeniach: rodziny ofiar, członkowie antykomunistycznej opozycji, przedstawiciele rządu, parlamentarzyści, NSZZ Solidarność, organizacji patriotycznych, władze wojewódzkie i miejskie, wojsko i służby mundurowe oraz mieszkańcy miasta. Prezydenta RP Andrzeja Dudę reprezentowała minister Beata Kempa, która odczytała list Prezydenta.
Delegacje, wśród nich dyrektor Krzysztof Męciński ze współpracownikami złożyli kwiaty pod pomnikiem upamiętniającym ofiary Grudnia’ 70 przy bramie Stoczni Szczecińskiej. Modlitwę za ofiary grudniowych protestów poprowadził arcybiskup-metropolita szczecińsko-kamieński abp Wiesław Śmigiel a o oprawę uroczystości zadbała kompania honorowa 12 Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej.
Spod bramy stoczni uczestnicy uroczystości wyruszyli na Plac Solidarności tą samą drogą, którą 54 lata temu przeszli uczestnicy protestu. Marsz poprowadzili harcerze, którzy nieśli krzyże z umieszczonymi na nich nazwiskami szesnastu ofiar wydarzeń w grudniu 1970 roku w Szczecinie. Tam, gdzie dziś stoi pomnika Anioła Wolności, a wówczas doszło do masakry robotników, odbyła się następnie dalsza część obchodów upamiętniających Rewoltę Grudniową w Szczecinie. Przy pomniku delegacje złożyły kwiaty. Po zakończonej uroczystości dyrektor Krzysztof Męciński oddał hołd ofiarom tamtych wydarzeń, składając kwiaty pod tablicą z nazwiskami zabitych robotników.
W uroczystościach, które współorganizował szczeciński Oddział Instytutu Pamięci Narodowej wziął udział dyrektor Oddziału Krzysztof Męciński.
***
W grudniu 1970 roku mieszkańcy Szczecina, Gryni, Gdańska, Elbląga oraz innych miast Polski, zaprotestowali przeciwko wprowadzonym przez komunistyczny rząd drastycznym podwyżkom cen żywności. 17 grudnia 1970 roku poranny wiec stoczniowców przed budynkiem dyrekcji stoczni zamienił się w robotniczy pochód, który jednak został rozproszony przez milicyjne siły. Około południa wyruszył z „Warskiego” kolejny, dużo większy pochód, do którego dołączyli się robotnicy z innych zakładów pracy. Próby zatrzymania manifestacji przez MO na ul. Dubois nie powiodły się i demonstranci ostatecznie dotarli do centrum miasta przed gmach KW PZPR, gdzie szybko zgromadził się ok. 20 tysięczny tłum mieszkańców. Szczecińska siedziba PZPR została zdemolowana i podpalona, rozsierdzony tłum zaatakował również pobliską siedzibę KW MO przy ul. Małopolskiej. Szturm ten został jednak odparty przez oddziały milicji i wojska. Zginęło jedenaście osób. Pod wieczór starcia przeniosły się w rejon ul. Kaszubskiej, gdzie demonstranci zaatakowali areszt śledczy, gmach prokuratury i pobliską jednostkę wojskową. Późnym wieczorem gniew tłumu skupił się na gmachu Miejskiej Rady Narodowej. Również w tych starciach padły kolejne ofiary.
W sumie, podczas wydarzeń Grudnia’70 zginęły 44 osoby (w tym 16 w samych Szczecinie), a według oficjalnych statyk 1160 zostało rannych.