Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Szczecinie (stan na sierpień 2022 r. )

Śledztwa zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu

Zbrodnie komunistyczne

Śledztwo S 28.2022.Zk

W dniu 28 lipca 2022 r. prokurator OKŚZpNP w Szczecinie umorzył śledztwo w sprawie Jana J. o to, że:

  1. w okresie od 21 grudnia 1949 roku do maja 1950 roku w Białogardzie, jako funkcjonariusz Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białogardzie, działając wspólnie i  w porozumieniu z funkcjonariuszami państwa totalitarnego, realizując cele polityki władz, w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko podejrzanemu Stefanowi Sz., sygn. 51/49 przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że znęcał się fizycznie nad pozbawionym wolności Stefanem Sz. poprzez bicie go rękami po całym ciele, gumową pałką po piętach, kopanie oraz sadzanie na nodze odwróconego krzesła, celem wymuszenia na nim określonej treści wyjaśnień, którym to działaniem Jan J., dopuścił się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji, wobec osoby uważanej za przeciwnika istniejących rozwiązań polityczno – społecznych, działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego Stefana Sz. -tj. o czyn z art. 246 kk w zbiegu z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk - wobec śmierci sprawcy czynu zabronionego,
  2. w okresie od 21 grudnia 1949 roku do maja 1950 roku w Białogardzie, jako funkcjonariusz Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Białogardzie, działając wspólnie i  w porozumieniu z funkcjonariuszami państwa totalitarnego, realizując cele polityki władz, w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko podejrzanemu Stanisławowi B., sygn. 51/49 przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że znęcał się fizycznie nad pozbawionym wolności Stanisławem B. poprzez bicie go gumową pałką po piętach oraz sadzanie na nodze odwróconego krzesła, celem wymuszenia na nim określonej treści wyjaśnień, którym to działaniem Jan J., dopuścił się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji, wobec osoby uważanej za przeciwnika istniejących rozwiązań polityczno – społecznych, działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego Stanisława B.- tj. o czyn z art. 246 kk w zbiegu z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu– na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk - wobec śmierci sprawcy czynu zabronionego.

Śledztwo S 24.2022.Zk

W dniu 5 sierpnia  2022 r. prokurator OKŚZpNP w Szczecinie umorzył śledztwo:

1.w sprawie sędziego Józefa W. oraz ławników Alojzego G. i Emila A. o to, że: w dniu 20 grudnia 1950 roku w Słupsku, jako członkowie składu orzekającego Wojskowego Sądu Rejonowego w Koszalinie, działając wspólnie i w porozumieniu, realizując cele polityki władz, przekroczyli swoje uprawnienia w ten sposób, że w postępowaniu karnym sygn. akt Sr 61/50 wydali wyrok skazujący Władysława J., za czyn penalizowany w art. 22 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa, na karę jednego roku więzienia, którą pokrzywdzony odbywał do dnia 28 kwietnia 1951 roku, czym bezprawnie pozbawili pokrzywdzonego wolności, pomimo iż materiał dowodowy nie pozwalał na przypisanie podsądnemu zarzucanego mu czynu, będącego w istocie krytyką ustroju komunistycznego, którym to działaniem świadomie dopuścili się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji politycznej, wobec osoby uważanej za przeciwnika politycznego władzy komunistycznej, działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego,  tj. o czyn z art. 189 § 2 kk w zbiegu z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk - wobec śmierci Józefa W. oraz z powodu niewykrycia sprawców Alojzego G. i Emila A. – na podstawie art. 322 § 1 kpk;

2. w sprawie Jana M. o to, że:

w okresie od 26 października 1950 roku do 30 listopada 1950 roku w Koszalinie, jako prokurator tamtejszej Wojskowej Prokuratury Rejonowej, realizując cele polityki władz, będąc uprawniony do zastosowania tymczasowego aresztowania, w toku śledztwa Pr II 54/50, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, iż dnia 26 października 1950 roku wydał decyzję o tymczasowym aresztowaniu Władysława J. na okres do dnia 21 stycznia 1951 roku, pomimo iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania środków zapobiegawczych, wobec braku dowodów na wypełnienie przez pokrzywdzonego znamion zarzucanego mu czynu na skutek, czego bezprawnie pozbawił go wolności na okres znacznie przekraczający 7 dni, bowiem zgromadzone dowody nie pozwalały na przypisanie pokrzywdzonemu wypełnienia znamion przestępstwa, a następnie w dniu 30 listopada 1950 roku, zatwierdził sporządzony przez oficera śledczego PUBP w Sławnie akt oskarżenia, który skierował do Wojskowego Sądu Rejonowego, czym podżegał sąd do uznania podsądnego za winnego zarzucanego mu tym aktem czynu, którym to działaniem świadomie dopuścił się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji, wobec osoby uważanej za przeciwnika politycznego władzy komunistycznej, działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 189 § 2 kk w zb. z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk - wobec śmierci sprawcy czynu zabronionego;

3. w sprawie członków Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie: Wilhelma Ś., Tadeusza T., Feliksa A., Zdzisława G., Alfreda J., Juliusza K., Romana K., Jana S., Leo H., Edwarda M., Kryspina M., Aleksandra T., Beniamina K. o to, że: w dniu 9 kwietnia 1951 roku w Warszawie, jako sędziowie Najwyższego Sądu Wojskowego, działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, realizując cele polityki władz nie dopełnili swoich obowiązków wynikających z nadzoru instancyjnego i orzeczniczego w ten sposób, że rozpoznając wniosek rewizyjny złożony na korzyść oskarżonego Władysława J., wbrew zgromadzonemu w postępowaniu karnym o sygn. Sr 61/50 materiałowi dowodowemu, postanowieniem sygn. Zg. O. 24/51 uchylili postanowienie Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 23 lutego 1951 roku oraz złagodzili orzeczoną uprzednio karę pozbawienia wolności do 6 miesięcy więzienia, zamiast uchylić zaskarżone orzeczenie w całości, jako pozbawione podstaw prawnych i faktycznych, którym to działaniem dopuścili się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji, wobec osoby uważanej za przeciwnika politycznego władzy komunistycznej, działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego,  tj. o czyn z art. 189 § 2 kk w zbiegu z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk - wobec śmierci sprawców czynu zabronionego;

4.w sprawie: zbrodni komunistycznej, stanowiącej zarazem zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na przekroczeniu uprawnień w okresie od 21 października 1950 roku do 15 listopada 1950 roku w Sławnie, przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego, w postaci fizycznego znęcania się nad pozbawionym wolności Władysławem J. w toku śledztwa, poprzez umieszczanie go w karcerze z wodą i wbijanie szpilek pod paznokcie w trakcie przesłuchań, co stanowiło poważną represję, wobec osoby uważanej za przeciwnika politycznego władzy komunistycznej, czym działano na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego,  tj. o czyn z art. 247 § 1 kk w zbiegu z art. 231 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk i w związku z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu – na podstawie art. 322 § 1 kpk - wobec niewykrycia sprawców.

do góry