Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Szczecinie (stan na listopad 2017 r. )

Śledztwa zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu

Zbrodnie komunistyczne.

Zbrodnie komunistyczne.

1. Śledztwo w sprawie mających miejsce w latach 1945-1948 w Stargardzie Szczecińskim zabójstw żołnierzy Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych, przez funkcjonariuszy Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Stargardzie Szczecińskim, a następnie ukrycia zwłok na terenie ówczesnej siedziby PUBP, co stanowiło poważną represję w postaci zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, wobec osób uznawanych za przeciwników władzy komunistycznej, tj. o czyn z art. 148§1 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o IPN- KŚZpNP- na podstawie art. 17§1 pkt 1kpk- wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. (S 16.2015.Zk)

W toku śledztwa uzyskano zeznania świadka, który w sposób bardzo dokładny i jednoznaczny wskazał na rzekome miejsca pochówków osób zamordowanych. Przeprowadzone wszechstronne czynności śledcze nie potwierdziły okoliczności wskazanych przez świadka. Śledztwo umorzono w 2015 r.

 

Zbrodnie nazistowskie

1. Śledztwo w sprawie mających miejsce, w okresie od 1939r. do 1945r. w okolicach Warszawy w tym w miejscowościach Palimry, Bukowiec, Jabłonna, Legionowo (Lasy Chotomowskie), Wieliszew, Nieporęt, Beniaminów, Wawer, Anin, Międzylesie/Wiśniowa Góra, Otwock, Marki, Zielonka, Zaborów (lasy), Szwedzkie Góry, Karczew, Wólka Węglowa, Laski, Wydmy Łuże, Babice, Wawrzyszew, Wiązowa zbrodni nazistowskich popełnionych przez funkcjonariuszy III Rzeszy, poprzez dokonywanie masowych i pojedynczych zabójstw obywateli polskich, w tym masowych egzekucji, będących przestępstwami wojennymi i zbrodniami ludobójstwa, w rozumieniu artykułu VI rozdziału II porozumienia międzynarodowego w przedmiocie ścigania i karania głównych przestępców wojennych, z dnia 08.08.1945r. (Dz.U. 1947/63/367),(S 63.2009.Zn) tj. o przestępstwo z art. 1 pkt 1 Dekretu z 31.08.1944r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami wojennymi oraz dla zdrajców Narodu Polskiego w zw. z art. 3 ustawy z dnia 18.12.1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. 98/155/1016) ( S 63.2009.Zn )

na podstawie art. 17§1 pkt 5 kpk –wobec śmierci sprawców kierowniczych oraz na podstawie 322§1 kpk – wobec niewykrycia sprawców bezpośrednich czynów zabronionych.

Śledztwo dotyczące „niemieckiego Katynia” zostało zakończone przez tutejszą Oddziałową Komisję w 2016r. W toku śledztwa zebrano bardzo bogaty materiał dowodowy, dotyczący wielu wątków zbrodni niemieckich w ramach tzw. warszawskiego pierścienia śmierci, o szerokim zakresie podmiotowym i przedmiotowym. Uzyskano także liczne dokumenty pochodzące z państw trzecich, dokonywano kwerendy nawet w materiałach byłej Stasi. Śledztwo pozwoliło na ustalenie szeregu osób pokrzywdzonych, nieznanych okoliczności zbrodni niemieckich, a także wytypowania bezpośrednich sprawców zabójstw oraz ustalenie zakresu odpowiedzialności sprawców kierowniczych zbrodni.   

2.  Śledztwo w sprawie popełnienia zbrodni nazistowskiej polegającej na skazaniu na karę śmierci przez nazistowski Sąd Wojenny w dniu 10.12.1942r w Berlinie obywateli polskich za przynależność do Narodu Polskiego (S 2.2015.Zn)

Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Szczecinie w dniu 2 grudnia 2016 r. umorzyła z powodu śmierci ustalonych sprawców oraz niewykrycia pozostałych sprawców tej zbrodni śledztwo o sygnaturze akt S 2.2015.Zn prowadzone uprzednio w sprawie  popełnienia zbrodni nazistowskiej, polegającej na skazaniu na karę śmierci  w dniu 10 grudnia 1942 r. w Berlinie  przez nazistowski Sąd Wojenny obywateli polskich : Zbigniewa Mizery, Marcelego Goni oraz Leona Muchy , co stanowiło represję w stosunku do wymienionych za ich przynależność do Narodu Polskiego to jest o przestępstwo określone w art. 1 pkt 1 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko – hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. Nr 69, poz. 377 z 1946 r. z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1988 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 424 z późn. zmianami  zawartymi w Dz. U. z 2016 r. poz. 152, 178, 677, 749).

W toku śledztwa na podstawie zgromadzonych dokumentów, dokonano ustaleń bardzo szczegółowych i mało znanych, okoliczności związanych ze Związkiem Jaszczurczym (polską organizacją konspiracyjną działającą min. na okupowanym Pomorzu w Wielkopolsce oraz w samym  Berlinie) oraz zakres represji nazistowskich wobec członków tej organizacji. W zakresie objętych śledztwem osób pokrzywdzonych ustalono także przebieg i okoliczności podjętych przez nich działań, wobec okupanta, za które zostali oni zatrzymani przez Gestapo. Następnie odtworzono przebieg postępowania prowadzonego przez organa III Rzeszy, w tym ustalając, iż w dniu 10 grudnia 1942 r.  Sąd Wojenny Rzeszy w Berlinie – Wydział  ( Senat ) I , w składzie :

przewodniczący rozprawy - radca sądu wojennego Werner Lueben, ur. 23.03. 1894 r.
generał dywizji Hermann Ritter von Mann Edler von Tiechler, ur. 03.01.1889 r.
generał dywizji Georg Bertram, ur. 31.08.1882 r.radca sądu wojennego dr  Sievert Lorenzen, ur. 14.02.1909 r.płk Max Rohrs, ur. 26.01.1893 r. inspektor polowy sądownictwa Walter Hildebrand, ur. 04.08.1901 r. oskarżyciela  dr Otto Tzschentke, ur. 10.02.1899 r.

wydał, jako sąd polowy, wyrok o  sygnaturze skazujący wszystkich oskarżonych za zarzucane im czyny na karę śmierci.

 Przedmiotowy wyrok został zatwierdzony zarządzeniem z dnia 22 grudnia 1942 r.,  przez  pełniącego czasowo obowiązki prezesa tego sądu, generała dywizji Ferdinanda Bock von Wulfingena- ur. 10.06.1883 r.

Skazani, jak wynika to z kopii  dokumentów otrzymanych z  archiwum Międzynarodowej Służy Poszukiwań   w Bad Arolsen , zostali straceni w dniu 27 stycznia 1943 r. w  więzieniu  Brandenburgu  Gorden, zaś ich ciała skremowano w więziennym krematorium.

Na podstawie kopii akt osobowych członków Sądu Wojennego Rzeszy, orzekających w powyższej sprawie, uzyskanych z Naczelnego Archiwum  Wojskowo-Historycznego w Pradze oraz dokumentów otrzymanych z Archiwum Wojskowego we Freiburgu jak też z niemieckiej Centrali Ścigania Zbrodni Nazistowskich w Ludwigsburgu, ustalono szczegółowe dane osobowo poznawcze  wymienionych wyżej  funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości  III Rzeszy wraz z przebiegiem ich służby i pracy. Dokonana na  ich podstawie  analiza  pozwala na przyjęcie, iż aktualnie  niemożliwe jest pociągniecie tych osób  do odpowiedzialności karnej  za stwierdzoną zbrodnię nazistowską. Ustalono bowiem, iż Werner Lueben  w dniu 28 lipca 1944 r.  popełnił samobójstwo w  mieszkaniu służbowym w Torgau. Hermann Ritter von Mann Edler von Tiechler zmarł w dniu 22 sierpnia 1961 r. w Monachium. Georg Bertram zmarł 12 sierpnia 1965 r. w Wiesbaden. Otto Tzschentke został skazany krótko po wojnie przez sowiecki Trybunał Wojskowy na karę śmierci, którą następnie wykonano.  Natomiast powojenne losy  Sieverta Lorenzena, Maxa Rohrsa i Waltera Hildebranda  pozostają nieznane. Jednakże z uwagi na ich daty urodzeń ( 1909 r., 1893 r. oraz 1901 r. ) można zasadnie przyjąć, iż żaden z nich  już nie żyje, gdyż mieliby na chwilę obecną odpowiednio  107,123 i 115 lat . Zatwierdzający w imieniu prezesa  Sądu Wojennego Rzeszy w Berlinie, wydany polowy  wyrok śmierci, Ferdinand Bock von Wulfingen zmarł  zaś w dniu 22.05.1956 r. w miejscowości Mittenberg.

 W niemieckich archiwach oraz archiwach IPN  nie zachowały się jakiekolwiek dokumenty pozwalające na dokonanie identyfikacji osób sprawujących w okresie wojny na terenie więzieniu Brandenburg Gorden funkcję katów.

3. Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskich, będących zbrodniami przeciwko ludzkości, popełnionych w okresie od 1939 roku do 1945 roku w Połczynie Zdroju na terenie byłego Ośrodka Przygotowań Olimpijskich, przez nieustalonych funkcjonariuszy III Rzeszy niemieckiej, polegających na pseudonaukowych eksperymentach medycznych, na przebywających tam osobach małoletnich, co prowadziło do ich fizycznej eksterminacji,    tj. o czyn art. 1 pkt 1  dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko- hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 roku, Nr 69, poz. 377 z późn. zm.)  w zw. z art. 3  ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - art. 17 § 1 pkt 1  kpk -  wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego ( S 6.2017.Zn).

W toku śledztwa uzyskano zeznania świadka, który podał, iż w obecnym budynku „Skaut” w Połczynie Zdroju, w czasie II wojny światowej, hitlerowcy dokonywali selekcji dzieci, niemowlaków i przeprowadzali na nich eksperymenty pseudomedyczne, na skutek których dzieci te miały ponieść śmierć. Dodatkowo świadek podał, iż jest w stanie wskazać miejsce pochówku tych dzieci. Przeprowadzone wszechstronne czynności nie potwierdziły okoliczności wskazanych przez świadka. Śledztwo umorzono w 2017 r.

  

 

 

 

 

do góry