Nawigacja

Oddziałowa Komisja w Szczecinie (stan na luty 2018 r. )

Śledztwa w toku

Zbrodnie komunistyczne.

1. Śledztwo  w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią p-ko ludzkości, mającej miejsce w 1948 r. i polegającej na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, tj. prokuratorów Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Szczecinie, sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie oraz sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego       w Warszawie i bezprawnym pozbawieniu wolności na okres powyżej 7 dni, m.in. Wilhelma U., Tadeusza S., Feliksa T., Franciszka B., poprzez ich tymczasowe aresztowanie, a następnie skazanie na kary więzienia, bez podstaw faktycznych i prawnych, m.in. za przynależność do organizacji o charakterze niepodległościowym o nazwie „Europejska Armia Podziemna”, tj.  przestępstwo określone w art. 88§2 kkWP (Dz. U. z 1957 r. nr 22, poz. 107 t. j. )  oraz w art. 18§1 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa (Dz. U. z 1946 r., nr 30, poz. 192), co stanowiło poważną represję polityczną wobec osób traktowanych jako przeciwnicy władzy komunistycznej, tj. o czyn z art. 189§2 kk i art. 231§1 kk zw. z art. 11§2kk  w zw. z art. 2 ust.1 i w zw. z art. 3  ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 t. jedn. ze zm.).

Obecnie trwają czynności procesowe w postaci gromadzenia i analizy dokumentacji dotyczącej uczestników ww. postępowania oraz  przesłuchania żyjących świadków, w tym pokrzywdzonych  lub ich najbliższych.

Wobec faktu, iż  Wojskowy Sąd Rejonowy w Szczecinie wydał kilkadziesiąt wyroków skazujących domniemanych członków organizacji niepodległościowej o nazwie „Europejska Armia Podziemna”, sukcesywnie wyłączane będą z niniejszej sprawy materiały dotyczące poszczególnych osób do odrębnego prowadzenia  (S 34.2016.Zk – OKŚZpNP Szczecin).

2. Śledztwo w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, mającej miejsce w nocy z 7 na 8 lutego 1984r. w Radłówku, w postaci spowodowania śmierci Piotra Bartoszcze przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, co stanowiło poważną represję wobec członka opozycji demokratycznej - osoby traktowanej jako przeciwnik władzy komunistycznej, tj. o czyn z art. 155 kk w zb. z art. 231§1 kk w zw. z art. 11§2 k w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18.12.1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 t. jedn. ze zm.).

Aktualnie analizowany jest bardzo obszerny materiał procesowy zgromadzony w toku śledztw prowadzonych w sprawie śmierci Piotra Bartoszcze. Zlecono także liczne kwerendy historyczne, w tym obejmujące także zbiór zastrzeżony IPN-u. (S 46.2016.Zk – OKŚZpNP Szczecin)

3.Śledztwo w sprawie zbrodni popełnionych przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego jakim był Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, dokonanych w ramach  tzw. „Operacji polskiej", tajnej operacji państwowej, prowadzonej w latach 1937 – 1938 na  terenie byłego ZSRR, gdzie w wyniku rozkazu Ludowego Komisarza NKWD Nikołaja Jeżowa z 11 sierpnia 1937 r. aresztowano, co najmniej 139 835 osób narodowości polskiej, z których, co najmniej 111 091 osób rozstrzelano, zaś 28 744 osób pozbawiono wolności poprzez umieszczenie w obozach pracy przymusowej,  tj. o czyny z art. 148§2 pkt 3 kk oraz z art. 189§3 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i  z art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie  Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 t. jedn. ze zm.).

Obecnie przesłuchiwani są ustaleni już świadkowie i trwają poszukiwania dalszych,   gromadzone są dokumenty dotyczące „Operacji polskiej" dostępne w polskich archiwach. Skierowano  również wnioski o międzynarodową pomoc prawną do Federacji Rosyjskiej, Republiki Białorusi i na Ukrainę.  Z zeznań przesłuchanych dotąd kilkudziesięciu świadków i analizy materiałów archiwalnych   wynika, że ich pokrzywdzonych przodków (tj. rodziców, dziadków lub pradziadków) rozstrzeliwano lub wywożono do obozów pracy przymusowej (łagrów) za jakiekolwiek, choćby domniemane kontakty z państwem polskim, które zdaniem funkcjonariuszy NKWD świadczyły o współpracy z polskim wywiadem na szkodę ZSRR. Jednak poczynione ustalenia wskazują, iż  głównym, rzeczywistym powodem represji była polska narodowość ofiar. Świadkowie przekazują będące w ich posiadaniu dokumenty dotyczące represji stosowanych w stosunku do ich najbliższych. Na bieżąco tworzone są i aktualizowane listy ofiar i sprawców „Operacji polskiej" ( S 67.2016.Zk – OKŚZpNP Szczecin).

4. Śledztwo  w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej jednocześnie zbrodnią p-ko ludzkości, popełnionej w okresie od  25 marca do 3 maja 1982 r., poprzez  przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, tj. prokuratorów Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Koszalinie oraz sędziów Sądem Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy orzekających  na sesji wyjazdowej w Koszalinie, wyrażające się w bezprawnym pozbawieniu wolności  Marii Ł. poprzez jej zatrzymanie, tymczasowe aresztowanie i wydanie wyroku skazującego ww.  na karę  1 roku pozbawienia wolności, z  powodu m.in.  sporządzenia przez nią,  w celu rozpowszechniania, ulotek  zawierających rzekomo fałszywe wiadomości, mogących wywołać niepokój społeczny, w postaci wierszy i innych treści, przedstawiających w niekorzystnym świetle  polityków  PZPR i gen. W. Jaruzelskiego, co stanowiło poważną represję polityczną wobec osoby o krytycznym, wobec panującego wówczas ustroju komunistycznego, światopoglądzie - tj. o czyn z art. 231§1 k.k. zw. z art. 189§2 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1  i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 t. jedn. ze zm.).

Jak ustalono w toku śledztwa Maria Ł. została zatrzymana w dniu 25 marca 1982 r. przez funkcjonariuszy SB z KWMO w Koszalinie. W toku przeszukania jej mieszkania ujawniono maszynę do pisania oraz kopie  pism i tekstów wierszowanych o treści antykomunistycznej. W przedmiotowej spawie Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w Koszalinie wszczęła w trybie doraźnym śledztwo, a następnie po przedstawieniu Marii Ł. zarzutów popełnienia przestępstw określonych w art. 46 ust. 1 i  w art. 48 ust. 3 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r.  o stanie wojennym oraz przesłuchaniu  w charakterze podejrzanej, została  tymczasowo  aresztowana na okres 3 miesięcy.  Po skierowaniu aktu oskarżenia do Sądu Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, skład orzekający na sesji wyjazdowej w Koszalinie,  w dniu 3 maja 1982 r.  wyrokiem sygn.  SO.W 200/82  uznał  Marię Ł. za winną przestępstwa określonego w art. 273§2 k.k.  w zw. z art. 270§1 k.k. oraz skazał na karę 1 roku pozbawienia wolności.  W przedmiotowej sprawie zapoznano się aktami sprawy karnej p-ko Marii Ł. ustalono dane osobowe byłych prokuratorów wojskowych  z WPG w Koszalinie , wykonujących w powyższej sprawie czynności procesowe oraz dane osobowe sędziów składu sądu orzekającego w tej sprawie.  Aktualnie trwają przesłuchania i inne  czynności śledcze ( S 65.2017.Zk – OKŚZpNP Szczecin – Delegatura w Gorzowie Wlkp.) .

5. Śledztwo  w sprawie zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią p-ko ludzkości, mającej miejsce w 1948 r. i polegającej na przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego, tj. prokuratorów Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Szczecinie, sędziów Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie oraz sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie i bezprawnym pozbawieniu wolności na okres powyżej 7 dni w 1948 r. w Białogardzie, Koszalinie i Warszawie Stanisława M., Dominika R., Edwarda A., Edwarda R., Zbigniewa G. oraz Cypriana M., poprzez ich tymczasowe aresztowanie, a następnie skazanie na kary więzienia, bez podstaw faktycznych i prawnych, za popełnienia przestępstw określonych w art. 86§2 kkWP (Dz. U. z 1957 r. nr 22, poz. 107)  oraz w art. 18§1 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa (Dz. U. z 1946 r., nr 30, poz. 192), co stanowiło poważną represję polityczną wobec osób traktowanych jako przeciwnicy władzy komunistycznej, tj. o czyn z art. 189§2 kk i art. 231§1 kk zw. z art. 11§2 kk  w zw. z art. 2 ust.1 i w zw. z art. 3  ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 t. jedn. ze zm.).

Obecnie trwają czynności procesowe w postaci gromadzenia i analizy dokumentacji dotyczącej uczestników ww. postępowania oraz  przesłuchania żyjących świadków, w tym osób  najbliższych dla pokrzywdzonych. ( S 67.2017.Zk – OKŚZpNP Szczecin).

Zbrodnie nazistowskie.

1. Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskiej, będącą zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci ludobójstwa dokonanego w okresie od lipca 1942 r. do 1944 r. przez funkcjonariuszy niemieckich władz okupacyjnych wobec około 750.000 osób narodowości żydowskiej, polskiej oraz innych, więźniów obozu koncentracyjnego w Treblince, tj. o czyn z art. 1 pkt 1 Dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r., nr 69, poz. 377 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie  Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575, t. jedn. ze zm.).

Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu w Szczecinie przejęła do dalszego prowadzenia śledztwo dotyczące eksterminacji około 750.000 osób różnej narodowości, głównie Żydów z tereny okupowanej Polski, zamordowanych w obozie zagłady w Treblince w latach 1942-1944. Celem śledztwa jest ustalenie wszystkich osób odpowiedzialnych za eksterminację ludności w Treblince i ostateczne zakończenie wieloletniego śledztwa. Podkreślić należy, że znacząca cześć załogi obozu w Treblince poniosła odpowiedzialność karną w procesach, które toczyły się w XX w. W chwili obecnej sporządzono pełną listę członków załogi obozu w Treblince, w celu ustalenia, którzy z nich ponieśli już odpowiedzialność karną na terenie Polski lub Niemiec. Skierowano także do Centrali Ścigania Zbrodni Nazistowskich w Ludwigsburgu wniosek o nadesłanie kopii wyroków skazujących członków załogi w Treblince. Podkreślić należy, że wtoku przejętego śledztwa ustalono kolejne osoby najbliższe w stosunku do pokrzywdzonych, którzy śmierć ponieśli w obozie. Osoby te są systematycznie przesłuchiwane ( S 9.2013.Zn – OKŚZpNP Szczecin – Delegatura w Koszalinie ).  

2. Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskich, będących jednocześnie zbrodniami p-ko ludzkości, popełnionych w okresie od 1941 r. do 1944 roku w okolicach miejscowości Lenin, Hancewicze, Mikaszewicze i Pohost Zahorodzki w ówczesnym pow. łunieckim i woj. poleskim, na terenie obecnej Białorusi, polegających na zabójstwach poprzez  rozstrzelanie oraz spalenie, co najmniej 1000  osób - ludności cywilnej – obywateli polskich, w tym  osób narodowości żydowskiej, przez funkcjonariuszy III Rzeszy Niemieckiej, najprawdopodobniej 306 i 69 Batalionu Policyjnego oraz żołnierzy 1 Brygady Kawalerii SS, tj. o czyny z art. 1 pkt 1 Dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r., nr 69, poz. 377 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie  Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575, t. jedn. ze zm.).

Obecnie w sprawie trwają końcowe czynności polegające na przesłuchiwaniu świadków  i ustalaniu danych osobowych sprawców ww. przestępstw.  Oczekuje się również  na materiały z czynności wykonywanych w drodze międzynarodowej pomocy prawnej m.in. na terenie Federacji  Rosyjskiej i Izraela (S 55.2013.Zn – OKŚZpNP Szczecin). 

3.  Śledztwo w sprawie zbrodni nazistowskiej, będącej jednocześnie zbrodnią przeciwko ludzkości polegającej na zabójstwie Stanisława K. w dniu 15 sierpnia 1944 r. przez funkcjonariuszy III Rzeszy Niemieckiej - sędziów nazistowskiego sądu specjalnego w Berlinie, którzy wydali bezzasadny wyrok polowy – sygnatura 3 L 409/44 i 9/3 J 81/43g, skazujący na karę śmierci ww. pokrzywdzonego jako obywatela polskiego, który to wyrok został wykonany przez nieustalonych funkcjonariuszy państwa nazistowskiego w bliżej nieustalonym czasie, tj. o przestępstwo z art. 1 pkt 1 Dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 roku o wymiarze kary dla faszystowsko – hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 roku, Nr 69, poz. 377 ze zm.) w zw. z art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni p-ko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575, t. jedn. ze zm.).

Obecnie trwają czynności procesowe w postaci gromadzenia i analizy dokumentacji dotyczącej uczestników ww. postepowania oraz  przesłuchania żyjących świadków, w tym osób  najbliższych dla pokrzywdzonych (S 62.2016.Zn – OKŚZpNP Szczecin).

do góry